مثلا این خانم چه قدر قوی می تونه باشه که این زندگی رو خدا نصیبش کرده؛ من که نمی فهمم. این به چه امیدی زنده است. یعنی فکر می کنه در آینده وضعش بهتر می شه؟ چی می شد مطمئن بودیم که اگه تو این زندگی سختی کشیدیم یه زندگی دیگه در انتظارمون هست که اونجا دیگه نوبت ماست که راحت باشیم؟
بی ایمان نیستم. یعنی راستش این ایمان و اعتقاد رو هم نداشته باشیم که دیگه ول معطلیم!!!
خواهش می کنم نظر خود را در بخش نظرات بنویسید تا یک برآیندی از عملکرد هموطنانمان نیز داشته باشیم چون ما که فروشنده نیستیم بتوانیم آزمایش کنیم:
این کاردستی رو با گیره بند رخت خودتون درست کنید
بهتره آنچه خود داریم از بیگانه تمنا نکنیم. یه رسم کهن رو زنده کنیم بهتر از اینه که بریم خارجیش رو بیاریم!!
جشن سپندارمزگان یا اسفندگان که مصادف با 29 بهمن هست روز بزرگداشت مقام زن در ایران باستان هست و می تونه بهترین فرصت و نزدیک ترین زمان باشه که والنتاین رو منتقل کنیم تو اون روز وگرنه شاید 10 مهر که جشن مهرگان هست از نظر موضوعی مناسب تر بود چون می شد روز مهر و دوستی.
تو اعتقاد داری یا نداری حواست باشه که "او" انتظار داره. یک شاخه گل یا یک هدیه کوچیک تاثیرش همیشه می مونه اما بی محلی و فراموشی رو هرگز نمی تونی جبران کنی
کوچیک که بودیم چه دلای بزرگی داشتیم؛
حالا که بزرگیم چه دلای کوچیکی؛
کاش دلامون به بزرگی بچگی بود؛
کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن نداشتیم؛
کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود؛
کاش قلب ها در چهره بود؛
...
بچه بودیم همه رو به اندازه ده تا دوست داشتیم؛
بزرگ که شدیم بعضی ها رو کم بعضی ها رو بیشتر...
...
کاش هنوز هم همه رو به اندازه همون بچگی ده تا دوست داشتیم...
